Rehabilitacja neurologiczna dzieci

Rehabilitacja dzieci z MPD w domu - Warszawa

Specjalistyczna rehabilitacja neurologiczna dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD) w domu pacjenta.

Dziecko rozwija swoje umiejętności nie tylko podczas terapii. Uczy się poruszać, bawić i być samodzielne przede wszystkim w codziennym życiu - na podłodze, przy stole, w swoim pokoju, podczas ubierania czy przemieszczania się po domu.

Dlatego terapeuta Neuroneo może prowadzić rehabilitację bezpośrednio w naturalnym środowisku dziecka, z dojazdem na terenie Warszawy.

Pracujemy z dziećmi z MPD o bardzo różnym poziomie funkcjonowania - zarówno chodzącymi samodzielnie, jak i korzystającymi z balkonika, kul, wózka czy wymagającymi znacznej pomocy drugiej osoby.

Zadzwoń i umów wizytę 799 279 393

01 / Podejście

Rehabilitacja dziecka z MPD powinna mieć cel

Mózgowe porażenie dziecięce może wpływać na rozwój ruchowy w bardzo różny sposób. Dlatego samo rozpoznanie MPD nie mówi jeszcze, jak powinna wyglądać terapia konkretnego dziecka.

Jedno dziecko może pracować nad samodzielnym wstawaniem z podłogi. Inne nad chodzeniem z balkonikiem. Dla kolejnego ważniejszym celem będzie stabilniejszy siad, samodzielny transfer albo możliwość skutecznego przemieszczania się na wózku.

W Neuroneo nie chcemy, aby dziecko po prostu „wykonywało ćwiczenia”.

Najpierw zastanawiamy się: Co chcemy pomóc dziecku zrobić?

Następnie analizujemy, co obecnie ogranicza wykonanie tej czynności i w jaki sposób możemy stworzyć warunki sprzyjające uczeniu się.

Celem terapii jest funkcja, która ma znaczenie w życiu dziecka.

02 / Naturalne środowisko

Dlaczego rehabilitacja dziecka z MPD w domu?

Dla wielu rodzin wizyta domowa oznacza przede wszystkim mniej logistyki. Nie trzeba przygotowywać dziecka do wyjścia, przenosić go do samochodu, składać i rozkładać wózka, organizować transportu ani spędzać czasu w korkach.

W przypadku dziecka wymagającego znacznej pomocy może to być ogromna różnica.

Dom daje terapeucie coś, czego nie można w pełni odtworzyć w gabinecie: możliwość zobaczenia, jak dziecko naprawdę funkcjonuje na co dzień.

Możemy sprawdzić:

  • jak dostaje się z podłogi na kanapę?
  • jak siada przy swoim stole?
  • jak przemieszcza się do łazienki?
  • jak korzysta ze swojego wózka?
  • jak pokonuje próg między pokojami?
  • jak rodzic pomaga mu podczas transferu?
  • czy potrafi samodzielnie dostać się do ulubionych zabawek?

Dzięki temu możemy pracować nie tylko nad umiejętnością wykonaną podczas terapii, ale również nad tym, jak wykorzystać ją w rzeczywistym życiu dziecka.

03 / Zakres terapii

Nad czym możemy pracować podczas rehabilitacji dziecka z MPD?

Cele ustalamy indywidualnie, zależnie od wieku, możliwości i potrzeb dziecka.

Terapia może obejmować między innymi pracę nad:

  • kontrolą głowy i tułowia - jeśli ogranicza ona wykonywanie ważnych dla dziecka czynności;
  • siadem i równowagą - aby dziecko mogło aktywniej wykorzystywać ręce, bawić się i uczestniczyć w codziennych sytuacjach;
  • zmianami pozycji - na przykład przechodzeniem z leżenia do siadu, z siadu do klęku, wstawaniem czy schodzeniem na podłogę;
  • przemieszczaniem się po podłodze;
  • wstawaniem i staniem;
  • chodzeniem - samodzielnym lub z odpowiednim wsparciem, jeżeli jest to właściwy cel dla danego dziecka;
  • transferami - między podłogą, łóżkiem, krzesłem, wózkiem czy innymi powierzchniami;
  • korzystaniem z wózka i innych sposobów samodzielnego przemieszczania się;
  • równowagą i koordynacją;
  • wykorzystywaniem rąk podczas zabawy i codziennych czynności;
  • większą samodzielnością w aktywnościach dnia codziennego;

Nie każde dziecko powinno pracować nad tym samym.

Dobry cel terapii wynika z możliwości i potrzeb konkretnego dziecka, a nie z listy umiejętności, które „powinno” osiągnąć.

Aktywność i samodzielność

Czy celem rehabilitacji zawsze powinno być chodzenie?

Nie.

Chodzenie może być bardzo ważnym celem dla dziecka, które ma realne możliwości jego rozwijania. Nie jest jednak jedyną miarą samodzielności ani powodzenia terapii.

Dla innego dziecka większe znaczenie może mieć:

  • samodzielne siedzenie,
  • możliwość zmiany pozycji,
  • transfer na wózek,
  • skuteczne przemieszczanie się na wózku aktywnym,
  • możliwość samodzielnego dostania się do zabawki,
  • aktywniejsze uczestniczenie w ubieraniu,
  • korzystanie z rąk podczas zabawy,
  • wykonanie konkretnej czynności z mniejszą pomocą rodzica,

Wózek również nie musi oznaczać rezygnacji z aktywności. Dla części dzieci jest narzędziem, które pozwala samodzielnie decydować, dokąd chcą się przemieścić, uczestniczyć w życiu rodziny i poznawać otoczenie.

Dlatego pytamy nie tylko: „Czy dziecko chodzi?”, ale przede wszystkim: „Jak może być bardziej aktywne i samodzielne?”

Chodzenie

Dziecko chodzące z MPD również może potrzebować rehabilitacji

Samodzielny chód nie oznacza, że nie istnieją dalsze istotne cele.

Dziecko może chodzić, ale mieć trudności z:

  • utrzymaniem równowagi,
  • wstawaniem z podłogi,
  • schodami,
  • zmianą kierunku,
  • poruszaniem się po nierównym terenie,
  • chodzeniem na większe odległości,
  • wykonywaniem kilku czynności jednocześnie,
  • nadążaniem za innymi dziećmi,
  • efektywnym wykorzystywaniem swoich możliwości ruchowych,

Dlatego sposób terapii powinien wynikać z rzeczywistego funkcjonowania dziecka, a nie wyłącznie z informacji, że potrafi ono chodzić.

Codzienne zadania

Terapia w naturalnym środowisku dziecka

Jedną z największych zalet rehabilitacji domowej jest możliwość pracy na prawdziwych zadaniach.

Jeżeli dziecko ma trudność z wejściem na własne łóżko, możemy pracować właśnie nad wejściem na to łóżko. Jeżeli potrafi chodzić podczas terapii, ale w domu przemieszcza się wyłącznie z pomocą rodzica, możemy sprawdzić, dlaczego tak się dzieje.

Jeżeli korzysta z wózka, możemy zobaczyć, czy ustawienie mebli pozwala mu samodzielnie dotrzeć tam, gdzie chce. Jeżeli rodzic za każdym razem podnosi dziecko z podłogi, możemy sprawdzić, czy istnieje sposób, aby dziecko wykonało większą część tej czynności samodzielnie.

Nie wystarczy nauczyć się umiejętności podczas terapii. Ważne jest, aby dziecko mogło wykorzystać ją wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebuje.

Motywacja

Zabawa jako sposób uczenia się ruchu

Dla dziecka ruch rzadko jest celem samym w sobie. Dziecko chce dostać zabawkę. Dogonić rodzeństwo. Wejść na kanapę. Zajrzeć do szuflady. Usiąść przy stole. Dotrzeć tam, gdzie dzieje się coś ciekawego.

To właśnie cel działania może tworzyć motywację do podjęcia kolejnej próby.

Dlatego w terapii możemy wykorzystywać zainteresowania dziecka, jego własne zabawki, przedmioty znajdujące się w domu oraz naturalne sytuacje.

Nie chodzi o udawanie, że każde ćwiczenie jest zabawą. Chodzi o stworzenie sytuacji, w której dziecko ma powód, żeby wykonać daną czynność i wielokrotnie jej próbować.

Rodzina

Czy rodzic powinien ćwiczyć z dzieckiem codziennie?

Rodzic jest przede wszystkim rodzicem, nie całodobowym terapeutą.

Jednocześnie dziecko ma znacznie więcej okazji do uczenia się poza terapią niż podczas samej wizyty fizjoterapeuty. Dlatego warto zastanowić się, jak wykorzystać normalne sytuacje, które i tak występują każdego dnia.

Zamiast wykonywać dodatkowo kilkadziesiąt powtórzeń abstrakcyjnego ćwiczenia, czasami możemy zmienić sposób, w jaki dziecko:

  • wstaje z podłogi,
  • dostaje się do zabawki,
  • przesiada się,
  • siada przy stole,
  • przemieszcza się po mieszkaniu,
  • uczestniczy w ubieraniu,
  • korzysta z wózka,

Terapeuta może pokazać rodzicom, kiedy i jak pomagać, a kiedy pozostawić dziecku więcej czasu na własną próbę.

Nie chcemy zamieniać domu w salę rehabilitacyjną. Chcemy, aby codzienne życie dawało dziecku więcej możliwości aktywnego działania.

04 / Pierwsze spotkanie

Jak wygląda pierwsza wizyta?

Pierwsze spotkanie zaczynamy od poznania dziecka oraz rozmowy z rodzicem.

Chcemy dowiedzieć się między innymi:

  • jak przebiegał dotychczasowy rozwój dziecka,
  • jaki jest rodzaj MPD i poziom jego funkcjonowania,
  • z jakich form rehabilitacji korzystało dotychczas,
  • czy przebyło zabiegi ortopedyczne lub inne leczenie,
  • czy korzysta z ortez, wózka, balkonika lub innego sprzętu,
  • jak przemieszcza się na co dzień,
  • które czynności wykonuje samodzielnie,
  • przy czym potrzebuje pomocy,
  • co obecnie jest największą trudnością,
  • jakie cele są ważne dla dziecka i rodziny,

Następnie obserwujemy dziecko podczas wykonywania konkretnych czynności.

Nie interesuje nas wyłącznie: „Czy potrafi to zrobić?”. Chcemy również zrozumieć: „Jak to robi? Co ogranicza wykonanie zadania? Co można zmienić, aby stworzyć lepsze warunki do nauczenia się tej funkcji?”

Na tej podstawie ustalamy kierunek dalszej terapii.

05 / Funkcja motoryki dużej

GMFCS - co poziom funkcjonowania mówi o rehabilitacji?

GMFCS (Gross Motor Function Classification System - System Klasyfikacji Funkcji Motoryki Dużej) opisuje sposób funkcjonowania ruchowego dzieci i młodzieży z MPD.

Dzieci na różnych poziomach GMFCS mogą mieć zupełnie inne potrzeby.

Dziecko chodzące samodzielnie może pracować nad bardziej wymagającymi zadaniami ruchowymi, równowagą czy sprawnością potrzebną w codziennym życiu. Dziecko korzystające z balkonika lub kul może pracować nad zwiększaniem samodzielności w różnych środowiskach.

Dla dziecka korzystającego z wózka bardzo ważne mogą być transfery, kontrola pozycji, samodzielne przemieszczanie się oraz aktywne uczestnictwo w codziennych czynnościach.

Poziom GMFCS pomaga opisać funkcjonowanie dziecka, ale nie zastępuje indywidualnej oceny i nie wyznacza jednego zestawu celów terapii.

Wiek i rozwój

Rehabilitacja małego dziecka i nastolatka z MPD to nie to samo

Potrzeby dziecka zmieniają się wraz z wiekiem.

U małego dziecka istotne może być rozwijanie podstawowych sposobów przemieszczania się, zmian pozycji i możliwości aktywnego poznawania otoczenia.

U dziecka szkolnego coraz większe znaczenie mogą mieć samodzielność, mobilność w domu i poza nim oraz możliwość uczestniczenia w aktywnościach z rówieśnikami.

U nastolatka mogą pojawić się kolejne cele: większa niezależność od rodziców, samodzielniejsze transfery, skuteczne korzystanie z wózka, poruszanie się poza domem czy utrzymywanie ważnych możliwości ruchowych w okresie intensywnego wzrostu.

Cele rehabilitacji powinny zmieniać się razem z dzieckiem.

Po leczeniu

Rehabilitacja po operacji ortopedycznej lub innym leczeniu

Dzieci z MPD mogą przechodzić między innymi zabiegi ortopedyczne, leczenie spastyczności lub inne interwencje mające wpływ na funkcjonowanie ruchowe.

W takim okresie cele terapii mogą się zmienić.

Po zakończeniu wymaganych przez lekarza ograniczeń rehabilitacja może obejmować między innymi odzyskiwanie wcześniej posiadanych funkcji, uczenie się wykorzystywania nowych możliwości ruchowych oraz stopniowy powrót do codziennych aktywności.

W takich sytuacjach sposób prowadzenia terapii powinien uwzględniać rodzaj przeprowadzonego leczenia, zalecenia zespołu medycznego oraz aktualny stan dziecka.

Forma terapii

Rehabilitacja domowa czy w placówce?

Nie uważamy, że jedna forma terapii jest zawsze lepsza.

Rehabilitacja w domu może być szczególnie dobrym rozwiązaniem, gdy:

  • transport dziecka jest dużym obciążeniem,
  • dziecko korzysta z wózka lub wymaga znacznej pomocy podczas przemieszczania,
  • chcemy pracować nad konkretnymi problemami występującymi w domu,
  • chcemy sprawdzić, jak dziecko wykorzystuje swoje możliwości w naturalnym środowisku,
  • rodzice potrzebują wskazówek dotyczących codziennych aktywności.

Terapia w placówce może być korzystniejsza, gdy potrzebujemy większej przestrzeni, chcemy wykorzystać dostępne tam wyposażenie albo dziecko bez większego problemu może dotrzeć do placówki.

Można również łączyć obie formy rehabilitacji. Umiejętność rozwijana w placówce może następnie zostać wykorzystana podczas pracy w rzeczywistym środowisku dziecka.

Dowiedz się więcej o rehabilitacji neurologicznej w domu

Neuroneo

Specjalistyczna rehabilitacja neurologiczna dzieci w Neuroneo

Neuroneo specjalizuje się w rehabilitacji neurologicznej dzieci i dorosłych.

Pracujemy między innymi z dziećmi z mózgowym porażeniem dziecięcym o różnym poziomie funkcjonowania.

W terapii wykorzystujemy wiedzę dotyczącą:

  • rozwoju ruchowego,
  • kontroli motorycznej,
  • uczenia motorycznego,
  • neuroplastyczności,
  • biomechaniki,
  • wpływu środowiska i zadania na sposób wykonywania ruchu.

Nie zaczynamy od nazwy metody. Zaczynamy od dziecka i funkcji, którą chcemy rozwijać.

Zależy nam, aby efekt terapii nie kończył się wraz z zakończeniem wizyty, ale przekładał się na aktywność dziecka w codziennym życiu.

06 / Wizyty domowe w Warszawie

Rehabilitacja dzieci z MPD z dojazdem do domu

Terapeuta Neuroneo przyjeżdża do domu dziecka na terenie Warszawy.

Pierwsze spotkanie pacjenta z terapeutą

50 minut - 340 zł

Pierwsze spotkanie obejmuje rozmowę z rodzicem, ocenę funkcjonowania dziecka, określenie najważniejszych problemów i celów oraz rozpoczęcie terapii.

Kolejne wizyty

50 minut - 290 zł

Dłuższa terapia

2 × 50 minut - 530 zł

Dłuższe spotkanie może być przydatne, jeżeli potrzebujemy więcej czasu na ocenę i terapię, pracę nad kilkoma aktywnościami lub przekazanie wskazówek rodzicom.

Częstotliwość i długość terapii dobieramy indywidualnie.

Umów wizytę

Umów rehabilitację dziecka z MPD w domu

Jeżeli szukasz specjalistycznej rehabilitacji dla dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym w Warszawie, możesz skorzystać z terapii Neuroneo bez konieczności regularnego dojazdu do naszej placówki.

NEURONEO - Centrum Rehabilitacji Neurologicznej
Telefon: 799 279 393
Zapisy telefoniczne.

Zadzwoń i umów wizytę
Zadzwoń i umów wizytę 799 279 393