Rehabilitacja dorosłych z MPD w domu - Warszawa

01 / Dorosłość

MPD nie kończy się w wieku 18 lat

Mózgowe porażenie dziecięce jest wynikiem niepostępującego uszkodzenia rozwijającego się mózgu. Nie oznacza to jednak, że sposób funkcjonowania osoby z MPD pozostaje przez całe życie taki sam.

Zmienia się ciało. Zmieniają się wymagania codziennego życia. Mogą zmieniać się możliwości ruchowe, wydolność, siła i sposób wykonywania poszczególnych czynności.

Przede wszystkim zmieniają się jednak cele.

Dorosły pacjent nie potrzebuje terapii zaprojektowanej dla dziecka.

Może chcieć:

• łatwiej wstawać
• samodzielniej wykonywać transfery
• sprawniej chodzić
• skuteczniej poruszać się na wózku
• łatwiej przemieszczać się po mieszkaniu
• wykonywać więcej codziennych czynności bez pomocy
• poprawić funkcje potrzebne w pracy, nauce lub życiu społecznym
• utrzymać ważne dla siebie możliwości ruchowe
• znaleźć lepszy sposób wykonania czynności, które stały się trudniejsze

Rehabilitacja powinna odpowiadać dorosłemu człowiekowi i jego rzeczywistemu życiu.

02 / Indywidualne cele

Rehabilitacja dorosłych z MPD nie musi oznaczać „więcej ćwiczeń”

W Neuroneo nie rozpoczynamy terapii od gotowego zestawu ćwiczeń przypisanego do rozpoznania.

Najpierw chcemy odpowiedzieć na pytanie: Co konkretnie chcesz móc zrobić łatwiej lub lepiej?

Dla jednej osoby będzie to samodzielne wstawanie z łóżka. Dla innej - sprawniejsze wykonanie transferu z wózka. Ktoś inny będzie chciał poprawić chodzenie, łatwiej pokonywać schody albo zwiększyć możliwości samodzielnego poruszania się po mieszkaniu.

Jeszcze inny pacjent może przede wszystkim potrzebować sposobu na utrzymanie aktywności, która zaczęła sprawiać mu coraz większą trudność.

Najpierw określamy funkcję. Następnie zastanawiamy się, co ją ogranicza i jak możemy nad nią pracować.

04 / Naturalne środowisko

Rehabilitacja w domu - pracujemy tam, gdzie naprawdę funkcjonujesz

Dom jest nie tylko wygodnym miejscem prowadzenia terapii. Daje również możliwość zobaczenia problemów, których nie zawsze można odtworzyć w gabinecie.

Możemy sprawdzić:

• jak wstajesz z własnego łóżka
• jak wykonujesz transfer na swój wózek
• jak poruszasz się pomiędzy pomieszczeniami
• czy możesz samodzielnie dostać się do łazienki
• jak korzystasz z własnej kuchni
• jak pokonujesz progi
• czy układ mieszkania ogranicza Twoją samodzielność
• przy których czynnościach potrzebujesz pomocy drugiej osoby

Jeżeli problemem jest transfer z konkretnego łóżka na konkretny wózek, możemy pracować właśnie nad nim. Jeżeli trudność sprawiają trzy stopnie prowadzące do mieszkania, możemy ocenić właśnie tę sytuację.

Jeżeli potrafisz wykonać daną czynność podczas terapii, ale nie wykorzystujesz tej możliwości na co dzień, możemy zastanowić się, co utrudnia przeniesienie tej umiejętności do normalnego życia.

To jedna z najważniejszych zalet rehabilitacji prowadzonej w naturalnym środowisku pacjenta.

05 / Pierwsze spotkanie

Jak wygląda pierwsza wizyta?

Pierwsza wizyta służy przede wszystkim poznaniu Twojej obecnej sytuacji i ustaleniu, nad czym rzeczywiście warto pracować.

Terapeuta zapyta między innymi:

• jak obecnie się przemieszczasz
• z jakiego sprzętu korzystasz
• które czynności wykonujesz samodzielnie
• przy czym potrzebujesz pomocy
• co zmieniło się w ostatnim czasie
• z jakiej rehabilitacji korzystałeś wcześniej
• co obecnie najbardziej ogranicza Twoją aktywność
• co chciałbyś poprawić

Następnie terapeuta ocenia sposób wykonywania istotnych czynności.

Nie interesuje nas wyłącznie odpowiedź: „Czy pacjent potrafi wstać?”. Chcemy również zobaczyć: Jak wstaje? Co mu to utrudnia? Ile wysiłku wymaga ta czynność? Czy można wykonać ją skuteczniej lub samodzielniej?

Na tej podstawie ustalamy cele dalszej terapii.

Różne drogi do samodzielności

A jeśli nie chodzę?

Nie trzeba chodzić, aby rehabilitacja miała istotne cele funkcjonalne.

Dla osoby korzystającej z wózka mogą nimi być między innymi:

• samodzielniejsze transfery,
• łatwiejsze zmiany pozycji,
• aktywniejszy siad,
• skuteczniejsze przemieszczanie się,
• możliwość samodzielnego korzystania z większej części mieszkania,
• wykonywanie większej liczby codziennych czynności,
• utrzymywanie możliwości potrzebnych do aktywnego życia.

Nie oceniamy efektów terapii wyłącznie liczbą wykonanych kroków.

Istotniejsze pytanie brzmi: Czy pacjent może dzięki terapii lepiej funkcjonować?

Uczenie się

Czy w dorosłości można jeszcze nauczyć się czegoś nowego?

Zdolność układu nerwowego do uczenia się i adaptacji nie znika w dniu osiemnastych urodzin.

Dorosły człowiek nadal może uczyć się umiejętności ruchowych, rozwijać strategie wykonywania zadań oraz zwiększać sprawność w konkretnych aktywnościach.

Nie oznacza to, że każda funkcja jest osiągalna dla każdego pacjenta. Dlatego zamiast składać ogólne obietnice, staramy się określić realistyczne, indywidualne cele, które mają znaczenie dla konkretnej osoby.

Wybór miejsca terapii

Rehabilitacja domowa czy terapia w placówce?

Nie zakładamy, że jedna forma jest zawsze lepsza.

Rehabilitacja w domu może być szczególnie korzystna, gdy:

• dojazd do placówki jest trudny lub kosztowny,
• potrzebujesz dostosowanego transportu,
• wyjście z domu wymaga pomocy drugiej osoby,
• chcemy pracować nad konkretnymi problemami występującymi w mieszkaniu,
• istotne jest przełożenie terapii na codzienne funkcjonowanie.

Terapia w placówce może być lepszym rozwiązaniem, gdy pacjent może łatwo do niej dotrzeć, potrzebujemy większej przestrzeni albo chcemy wykorzystać dostępne w placówce wyposażenie.

Możliwe jest również łączenie obu form terapii.